ŞU ÜÇ ÖKÜZ HİKAYESİ BENİ HEP ETKİLEMİŞTİR

Bir zamanlar dağda bayırda hep birlikte gezen üç öküz varmış. Akça öküz, sarı öküz ve kara öküz hiçbir sürüye katılmazlar ve birbirlerinden ayrılmazlarmış. Birlikte otlar, yemeklerini paylaşır, aralarında zaman zaman anlaşmazlık çıksa da herhangi bir düşman saldırısı karşısında birlikte savaşırlarmış. Karşısında altı sivri boynuz gören saldırgan da fazla uzatmadan arkasını döndüğü gibi kaçarmış. Ünleri iyice yayıldığından fazla saldıran da olmaz, üç öküz istedikleri çayıra gider, rahat rahat otlarlarmış. O sıralarda ormanlar kralı aslan biraz sıkıntılıymış. Bölgesindeki av hayvanlarının sayısı iyice azalıyor, kurtulanlar uzaklara kaçıyormuş. Üstelik başka yırtıcı hayvanlar da aslana rakip olmaya başlamışlar. 

Bir gün aslanın yolu üç öküzün otladığı çayıra düşmüş.

Üçü de birbirinden besili öküzleri görünce aslanın ağzı iyice sulanmış, "Bunların her biri beni bir hafta idare eder" diye düşünmüş. Öküzler de tehlikeyi hissedip birbirlerine sokulmuş, boynuzları ileri çıkarmışlar. İşinin kolay olmayacağını kestiren aslan yumuşak ve barışçı bir sesle "Merhaba öküz arkadaşlar, nasılsınız?" diye seslenmiş.
Öküzler de tedbiri elden bırakmadan "İyiyiz sayın kralımız, sağolun" diye cevap vermişler. Öküzlerin yine de gevşemediklerini gören aslanın aklına bir fikir gelmiş. "Korkmayın öküz arkadaşlar" demiş "Buraya sizi yemek için gelmedim..." Sonra inandırıcı sesiyle devam etmiş: "Tam tersine, siz bu otlaktayken dışarda beliren tehlikelere karşı sizi uyarmaya geldim. Haberiniz olsun, son günlerde kaplan, panter ve sırtlan çok azdı. Herkese saldırıyorlar. Üstelik insanoğlu da buraları keşfetti ve yiyecek bulmak için hergün gelmeye başladı. Ben de kralınız olarak sizleri uyarmaya geldim." Bu sözler üç öküzün üzerinde gereken etkiyi yapmış, öküzler gevşemiş ve dışardan gelecek tehlikelere karşı kendilerini koruma planları yapmaya başlamışlar.

Birkaç gün sonra aslanın midesi iyice kazınmaya başlamış. O sırada akça öküz ilerdeki dereden su içmeye gitmiş. Aslan kara öküzle sarı öküzü yanına çağırıp fısıldayarak ve sesine korku ifadesi vererek şöyle demiş: "Arkadaşlar büyük bir tehlikeyle karşı karşıyayız. Bu akça öküzün beyazlığı çok uzaklardan dikkat çekiyor, geceleri bile görünüyor. Düşmanlarımız bunu görür ve yerimizi bulursa mahfoluruz. Benim düşüncem şu ki, bu akça öküzden kurtulalım, böylece kendimizi güvenceye alalım. Ne dersiniz ?" Uzun süredir aynı otlakta kaldıkları için yiyecekleri de azalmaya başlamış olduğundan sarı öküzle kara öküz hemen aslanın fikrine katılmışlar."Aslan kralımız haklıdır" derken bundan sonra otlakların ikiye bölüneceğini düşünüyorlarmış. Aslan devam etmiş: "Şimdi bunu otlaktan dışarı gönderirsek hem yerimizi belli etmiş oluruz hem de akça öküz düşmanlara yem olur. Yani hem tehlike yaratmış hem de düşmanlarımıza iyilik yapmış olacağız. Diyorum ki akça öküzü ben yiyeyim de düşmanlara yar olmasın." Kara öküzle sarı öküz bu fikre de katılmışlar ve akça öküz hemen aslanın midesine göçüvermiş.

Aradan birkaç gün daha geçmiş, bu kez kara öküz ırmağa su içmeye gittiğinde aslan sarı öküzle konuşmuş ve kara öküzün karalığının yarattığı tehlikeleri anlatmış. Sarı öküz çabuk ikna olmuş ve kara öküz de aslanın midesine gitmiş. Birkaç gün sonra aslan yine acıkmış ve sarı öküzü yanına çağırmış. Sarı öküz gelmiş ve meraklı bakışlarla aslanın karşısında durmuş. Aslan kükremiş: "Ey öküz oğlu öküz! Niye öyle bakıyorsun? Sıranın sana geleceğini hiç düşünmedin mi? Üstelik sana renginin sarılığıyla ilgili hikaye anlatmama da gerek yok!" Sonra bir pençede sarı öküzü devirmiş ve midesine indirmiş. Üç öküzün hikayesi de böylece sona ermiş.

(İnt alıntı)

BİRAZ TEFEKKÜR

Tefekkür, günahlarını, mahlukları ve kendini düşünmek Allahu teâlânın yarattığı şeylerden ibret almaktır. Kur’an-ı kerimde iyiler övülürken buyuruluyor ki:

Onlar ayakta iken, otururken, yanları üstüne yatarken hep Allah’ı anarlar, göklerin ve yerin yaratılışını inceden inceye düşünürler. “Ey Rabbimiz, sen bunları boşuna yaratmadın. Sen [boş, manasız şeyler yaratmaktan] münezzehsin. Bizi Cehennem azabından koru” derler.

UMUT VEREN AMELLER  

Memleketimizde umut veren amelleri hayata geçiren nice öğretmenleri gördükçe insanın göğsünün kabarmaması elde değil.

Bize özellikle Osmanlı İmparatorluğu’nun son dönemlerinden başlayarak, ta günümüze kadar öz güvenimizi yitirmek için her türlü çaba sarf edilmiştir.

Özellikle yabancı mihrakların ve ezeli batı düşmanlarımız her daim Türk milletinin, Türk halkının özgüvenini kaybetmesi için ellerinden gelen propaganda çalışmalarını geçirmişlerdir.

İster TV olsun, ister kitaplar olsun ve hatta tüm medya kuruluşlar olsun hep batı hayranlığını aşılamaya çalışmışlardır. 

Oysa tarih boyunca asırlar önce imparatorluklar kurmuş bir milletin evlatlarıyız. Ejdatlarımız at sırtında kılıç sallayarak nice topraklar elde ettiği gibi, bilimini geliştirerek insanlık tarihine yararlı da olmuşlardır.

Nasıl ilk yazıyı icat ettiysek, coğrafya, matematik, fizik ve tıp konusunda da öncü rol oynamışız. Şimdi yeni yetişen nesillere öz güvenini kazandıran bir eğitim sisteme ihtiyacımız olduğunu her zaman vurgulamışımdır.

Memleketimizde iyi gelişmeler meyve vermeye başladı.

Kendi uçağımızı üretmeye başladık. Kendi silahımızı, tankımızı, uzay araçlarımızı ve füzelerimizi üretmeye başladık. Dışa bağımlılığımızdan kurtulmaya başladık. 

Tam da öz güven konusuna girmişken atalarımız ‘’Ağaç Yaşken Eğilir’’ derler. Yeni yetişen nesilleri milli duygu ve düşüncelerle, her şeyin para olmadığını, maneviyatların da en kıymetli varlıklar olduğunu hissettiren bir eğitim sisteminin gereksinimini düşünüyorum.

Yok mu elbette var ülkemizde memleketimizi düşünen ejdadımızı düşünen ve geleceğimize ışık tutan okullar. Olmaz mı? Elbette var. Milli değerlerimizi yad eden. Gelecek için umut veren nesiller yetiştiren. Elbette var. Bende o okullara ve öğretmenlere en derin saygı ve sevgilerimi sunuyor, yürekten takdir ediyorum.

Bakın güzel memleketimin lezzet başkenti Gaziantep’te Milli Eğitim Bakanlığı Anneler Orta Okulu tarafından 2017 yılından buyana Şehit Kaymakam M. Fetik Safitürk, Milli Mücadele Kahramanı Kazım Karabekir, Şehit Öğretmen Necmettin Yılmaz ve Şehit Polis Fethi Sekin anısına KAYIP HAZİNELERİN KEŞFİ adlı panel düzenlenerek yarışma hazırlanmış.

Panel tarzı düzenlenen yarışmada yaklaşık 50’ye yakın Türk bilim adamları, liderler, yazar, şairler, düşünürler ve önderler tanıtılarak anılmaktadır.

Bu çalışma yeni yetişen nesle öz güven vermektedir. Milli değerlerini daha yakından tanıma fırsatı vermektedir. 

Okul Müdürü Sayın Osman Dal ve Proje Koordinatörü Recep Kaçdi hocamızı canı gönülden tebrik ediyor, böyle projelerin ülke çapında hayata geçirilmesinde büyük yarar olacağına inanıyorum.

(H.Muhammet Osman Mahdum)

GÖZE YAŞ GELDİ

Yöreğim gısanda göze yaş geldi            Yüreğim sıkılınca göze yaş geldi

Gam günlerim hoşa aylandır Huda        Gamlı günlerimi ferahlat Hüda

Gam kesesi lebriz boluban doldi           Gam kâsesi lebriz olarak doldu

Gam günlermi hoşa aylandır Huda        Gamlı günlerimi ferahlat Hüda

Evlat bir taraftan yoksuzluk yene          Evlat bir taraftan yoksuzluk yine

Kotaa gupfi bolup gam avda yene         Özel hücrede yine gam avda yine 

Gahaa yada geler oval garri ene             Gah akla gelir önce ihtiyar ana

Gam günlerim hoşa aylandır Huda        Gamlı günlerimi ferahlat Hüda

Senden başka sığınara cayım yok          Senden başka sığınacak yerim yok

Dert del aytmağa munda tayım yok       Dert değil söylemeye bunda eşi yok

Şöyle diriliğe ökte sayım yok                Böyle yaşamayı çok da saymıyorum   

Gam günlermi hoşa aylandır Huda        Gamlı günlerimi ferahlat Hüda

Men bilmedim doğanlarım neem boldi  Bilemedim kardeşlerim ne oldu

Gam içinde menim gül rengim soldi      Gam içinde gül rengim soldu

Oylanıbam göz kesesi yaş doldi             Düşünerek göz kasesi yaş doldu

Gam günlermi şada aylandır Huda        Gamlı günlerimi ferahlat Hüda

Leylenahar yalbardım men bir Huda     Leylenahar yalvardım ben bir Hüda

Evlat gardaşımdan etmeğin cüda           Evlat kardeşimden etmeyin cüda

Hak yolun üstünde men bolsam feda    Hak yolun üstünde ben olsam feda

Günlerimi şada aylandır Huda               Günlerimi sevince dönüştür Hüda

Fakir aytti çın yörekten bul sözi            Fakir söyler kalpten gelen bu sözler

Gice gündiz doldi yaş bilen gözi           Gece gündüz doldu yaş ile gözler

Rehim edip Rahman rehimli özi            Rahim eden Rahman rahimli özü

Gam günlermi şada aylandır Huda        Gamlı günlerimi ferahlat Hüda
Abdulkerim Mahdum Afganistan Türkleri Lideri 

(Hazırlayan: H.Muhammet Osman Mahdum)

"BABAN BU LOKANTAYA HEP UĞRARDI"

 Babam rahmetlik hayatta iken Tokat’a gittim. Yanıma Konya Selçuk Üniversitesinde okuyan oğlumu da beraberimde götürdüm.

Ankara-Tokat yolunu Yozgat üzerinden yeni yol yapıldığı için bu istikameti kullanıyoruz. Normalde eskiden hep Çorum-Amasya ve oradan Tokat yolculuğu yapardık.

Babam ile Ankara’ya giderken ve gelirken bu yolları az kullanmadık. Şimdi anlatacağım yanımda oğluma dedesinden biraz sohbet ettik. Çorum üzerinden gittiğimizi ve Amasya üzerinden ve bu yolu çok kullandığımızı anlattım.

Oğlum Abdulkerim’e dedesinin nasıl etçil olduğunu anlatmama gerek yok. O zaten çok iyi biliyordu. Bende hadi bakalım yolumuzu birez uzatacağım amma dedenin nasıl et yediğini bir gör diye Çorum üzerinden gittim.

Çorum Sungurlu yolu üzerinde güzel bir et lokantası var. Babam buraya uğramadan hiç geçmezdi. Bende o lokantayı bulduk ve uğradık. Babamın her zaman oturduğu bir yer vardı oraya geçtim oturdum. Benim o zaman biraz köse sakalımda vardı.

Garson geldi sipariş aldı, bizde iki kilo pirzola siparişi verdik. Sonra biraz zaman geçmeden yaşlı amca bana yönelerek geldi.

-Yavrum sana bir şey soracağım diye yanıma oturdu.      

-Buyrun dedim.

-“Oğlum buraya bir şişman beyefendi gelirdi. Aynı senin gibi köse sakalı vardı. Şişman böyle bayağı göbekli biriydi.”dedi.

Ben hemen hatırladım, adamcağaz babamı soruyordu. Çünki devamlı müşderisi, ne yediğini ni içtiğini ve hatta ne sipariş vereceğini çok iyi biliyordu.

-Evet ben o beyefendinin oğlu oluyorum. Siz beni tanımadınız ben sizi birazcık hatırlıyorum” dedi.

-Bak oğlu o adamın oğluysan buraya çok gelmen gerekiyor. Baban bu lokantaya çok uğrardı, nerede kendisi hayatta mı”diye sordu.

Bende hayatta olduğunu ancak, yol güzergahımızın değiştiğini, Yozgat üzerinden gidersek yaklaşık 150 kilometre değiştiğini anlattım.

Adamcağaz “babana çok selam söyle. O hep buradan et yerdi. Sizlerde buradan geçerseniz mutlaka buraya uğrayın, emi oğlum dedi ve masadan kalktı.

Garsona seslenerek

-“Oğlum bu masaya iyi bakın”dedi ve kendi masasına geçti.

Babama bu alayı anlattım. Çok sevindi bir gün uğrayalım demişti. Nasip olmadı, babam Allahın rahmetine kavuştu. 

Babacım seni rahmetle anıyorum. Nerede oturur sohbet edersen kendini hep sevdir dost edinirsin. Seni sevenler her zaman iyi bir insan olduğunu, en çok et sevdiğini bilirler.

(H.Muhammet Osman Mahdum)